Elyas heeft het druk…
Van maandag tot vrijdag moet hij naar school: vroeg opstaan, wassen, aankleden, eten, tanden
poetsen, boekentas op de rug en de bus op…
NET OP TIJD
Op zaterdag gaat hij naar de muziekschool: vroeg opstaan, wassen, aankleden, eten, tanden poetsen,
blokfluit in de hand en de bus op …
NET OP TIJD
Gelukkig gaat hij op zondag naar opa.
Maar sinds oma er niet meer is, is alles anders….
Sinds oma er niet meer is, is het donker in huis…
Sinds oma er niet meer is, vergeet opa de dingen…
Sinds oma er niet meer is, is opa een beetje in de war…
Sinds oma er niet meer is, is opa op zoek… op zoek naar de tijd.
Elyas beslist om opa te helpen met deze gekke zoektocht.
Een zoektocht die gaat van appels met hun klokhuis, tot een zandloper…
Maar hoe krijg je de tijd te pakken?

In deze vertelling komen vier kortere verhalen samen tot een mooi samenhangend geheel over “anders zijn”.

 

Het verhaal van Amelia begint in Afrika.  Ze wordt geboren met een witte huid en rode ogen.  Ze heeft een bijzonder talent en kan iedereen ontroeren met haar stem.  Maar Amelia is te verlegen en zingt

niet in de buurt van anderen.  Omdat ze niet tegen de zon kan, verhuizen ze naar de drukke grijze stad. 

In het stadspark ontmoet ze Hang, een blinde straatmuzikant en Kasparius zijn manke hond.

Ze sluiten vriendschap en spelen samen muziek.
Deze wondermooie klanken trekken de aandacht van Simon, een creatieve jongen in een rolstoel.

Simon voelt het kriebelen in zijn buik als hij de muziek hoort en snelt klungelig naar buiten. Hierbij laat hij een spoor van verfkleuren na in de straten van de grijze stad. 

Simon sluit zich aan bij het gezelschap…

Vanaf die dag werd anders zijn heel normaal.

Wolf heeft honger en is op zoek naar gras.  Waar gras is zijn schapen.  Maar het land is dor geworden en het gras is schaars. 

Azim krijgt van zijn vader zijn eerste schaap.  Hij neemt afscheid van zijn familie, neemt nog enkele selfies met hen en gaat op tocht.  Wanneer hij samen met schaap bij het strand aankomt, besluit hij met het aangespoelde plastiek een boor te bouwen en het water op te gaan. 

Immers, zo had hij toch gehoord : Het gras is altijd groener aan de overkant…

…Kiki kreeg alles wat haar hartje verlangde.  Dat dacht ze toch, want door haar ontmoeting met Azim en schaap merkte ze dat haar hart slechts half gevuld was.

Haar liefde voor Azim en de herinneringen aan haar moeder gaven haar de moed om haar vader te laten inzien dat het tijd is dat hij de wereld waarin hij leeft meer zorg en liefde moet geven.

Want is het gras echt wel groener aan de overkant?